รถไฟสีเงินที่วิ่งไปตามชานเมือง
วันนี้เธอจะนั่งมันมาด้วยหรือเปล่ากันนะ?
(ในชุดเครื่องแบบสีเทานั่น)
วันไหนที่ไว้ผมทรงหางม้า ก็คือวันที่มีสอบล่ะสินะ
เพราะมันทำให้รู้สึกหึกเหิม...
ฉันจะคอยส่งแรงเชียร์ไปให้ แม้จะอยู่ห่างสักหน่อย
ซึ่งสิ่งนั้นไม่ใช่อะไรที่ชัดเจนจนจะเรียกมันได้ว่าความรัก
ของความรู้สึกที่แม้แต่ฉันเองก็สับสนกับมัน
การที่ยามเช้ามันจะเจ็บปวดได้ถึงขนาดนี้
จนถึงตอนนี้ฉันเองก็ไม่เคยคาดคิดมาก่อน
กำลังหวั่นไหวอยู่งั้นหรือ
อะไรบางอย่างที่กดดันฉันอยู่ กำลังร้องตะโกนออกมา
ถ้าทำให้ความรู้สึกที่แท้จริงมันชัดเจนขึ้นได้ละก็
ความหม่นหมองในใจนี้มันจะหายไปหรือเปล่านะ?
ทำอะไรไม่ได้ ในวันที่ทำอะไรไม่ได้แบบนั้น
ก็เหมือนขบวนรถไฟที่แสนตราตรึง
ที่สองสถานีก่อนหน้า เธอออกเดินทางกับเพื่อนๆ
เป็นชีวิตในแต่ล่ะวันของเธอ
ที่นอกหน้าต่างออกไป ท้องฟ้าสีครามที่ฉันเฝ้ามอง
พออีกเดี๋ยวก็ได้พบแล้ว การที่คิดแบบนั้นขึ้นมา
ก็รู้สึกกลัวขึ้นมาเหมือนกัน
(แต่ก็เลิกมันไม่ได้ซะแล้ว)
ทันใดนั้น เธอก็มองมาที่ตรงนี้เหมือนกับที่ฝันไว้เลย
ซึ่งสิ่งนั้นถึงจะปฏิเสธมันเท่าไหร่ ก็เป็นอะไรไปไม่ได้นอกจากความรัก
แล้วถ้ายิ่งหลงรักเธอมากขึ้นอีกก็คงจะแย่แล้วล่ะ...
ทำไงดีล่ะ ทำไมหัวใจมันถึงได้เต้นรัวถึงขนาดนี้กัน?
แค่คิดถึงหน้าเธอขึ้นมาเท่านั้น
ทั้งที่ยังไม่ได้ทำอะไรสักอย่าง
แต่กลับคิดถึงเรื่องเมื่อเช้าขึ้นมาทุกที
ถ้าฉันเข้าใจถึงความรู้สึกนี้ได้บ้างละก็
มันจะง่ายดายขึ้นมากกว่าตอนนี้หรือเปล่า
แต่เอาเข้าจริงๆ แล้ว กลับอธิบายเป็นคำพูดไม่ได้
จนกว่าจะถึงวันเรียนจบ อีกไม่กี่วัน อีกแค่ไม่กี่วัน
ตราบใดที่ทุกๆ อย่างยังคงสดใสอยู่นั้น
รถไฟขบวนนี้ มันจะมุ่งหน้าไปถึงที่ใดกันนะ?
การที่ยามเช้ามันจะเจ็บปวดได้ถึงขนาดนี้
จนถึงตอนนี้ฉันเองก็ไม่เคยคาดคิดมาก่อน
กำลังหวั่นไหวอยู่งั้นหรือ
อะไรบางอย่างที่กดดันฉันอยู่ กำลังร้องตะโกนออกมา
ถ้าทำให้ความรู้สึกที่แท้จริงมันชัดเจนขึ้นได้ละก็
ความหม่นหมองในใจนี้มันจะหายไปหรือเปล่านะ?
ทำอะไรไม่ได้ ในวันที่ทำอะไรไม่ได้แบบนั้น
ก็เหมือนขบวนรถไฟที่แสนตราตรึง