ที่ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปสักอย่าง
กับบันไดทางลงนี่ที่ไม่ได้เหยียบมาไม่รู้ตั้งกี่ปี
เรื่องที่กลับมายังบ้านเกิดนี่
ฉันยังไม่ได้บอกใครเลยสักคน
เพราะรู้สึกว่ามันยังเร็วไปที่จะไปพบกับเธอคนนั้น
เพื่อที่จะไปยืนอยู่บนเวที
ในค่ำคืนนั้นที่ได้บอกกับเธอ
เราสัญญาว่าจะกลับมาพบกันอีก
ที่ปลายทางข้างหน้าที่ยังมองไม่เห็นมัน
ก็ตัวฉันนั้นยังไม่ได้เติบโตขึ้นเลยนี่นา
จนกว่าจะถึงวันนั้นที่ฉันเปล่งประกาย
จนสามารถยืดอกไปพบแบบภูมิใจได้นั้น
เรื่องที่ฉันกลับมาแล้วเนี่ย
ไม่นาน เธอก็มาจนถึงที่บ้านจนได้
"ทำไมถึงไม่บอกให้รู้เลยล่ะ?"
เธอก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟเลย
จากนั้นก็พุ่งเข้ามาโอบกอดฉันสุดกำลัง
ฉันเองก็อยากเห็นเธอกลายเป็นดวงดาว
ที่ฉันไขว่คว้าไม่ถึงเหมือนกัน
แต่เธอที่กำลังพยายามอยู่ตอนนี้
ก็เปล่งประกายยิ่งกว่าอะไร
เธอพูดแบบนั้นแล้วยิ้มทั้งน้ำตา
บนเวทีแห่งความฝัน แน่นอนว่า
ทุกๆ คนก็เปล่งประกายทั้งนั้นแหละ
แค่ตัวเองจะไม่รู้สึกถึงมันก็แค่นั้นเอง
มันคือสิ่งที่เพื่อนรักที่สำคัญที่สุด
ที่คอยมองดูอยู่ในสถานที่เดียวกัน
ที่ปลายทางข้างหน้าที่ยังมองไม่เห็นมัน
ก็ตัวฉันนั้นยังไม่ได้เติบโตขึ้นเลยนี่นา
จนกว่าจะถึงวันนั้นที่ฉันเปล่งประกาย
จนสามารถยืดอกไปพบแบบภูมิใจได้นั้น