ช่วยอย่าใจดีขนาดนั้นเลยนะ
แล้วนี่ฉันควรทำหน้าแบบไหนดีล่ะ?
คำพูดที่มันซ้อนทับถมกันไปมา จนทำให้มองไม่เห็น
อยู่ไหนกันนะ? หากุญแจที่ทำหายไปนั่นไม่เจอสักที
ได้แต่ถอนหายใจ... สวนทางกันไปมาจนเริ่มจะท้อขึ้นมาเรื่อยๆ แล้ว
ห่างออกไปแค่นิดเดียวแท้ๆ แต่กลับเอื้อมมือไปไม่ถึง
อยากจะไปถึงจริงๆ ไหมนะ กับเงานั้นของเธอ
ช่วยอย่าใจดีขนาดนั้นเลยนะ
ดูสิ ต้องเจ็บทั้งสองฝ่ายอีกแล้ว
คำโกหกทั้งหลายมันทับถมกัน จนขยับไปไหนไม่ได้แล้ว
อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้นเลยนะ
แล้วนี่ฉันควรจะทำหน้าแบบไหนดี?
แม้ตอนนี้อาจจะสับสนไปบ้างก็เถอะ แต่สักวัน
นี่ฉันใช้เวลาร่วมกันกับเธอมานานเท่าไรแล้วนะ
แต่กลับรู้สึกว่าคำพูดที่เราแลกเปลี่ยนกันมันช่างน้อยนิดเหลือเกิน
อยู่ใกล้แค่นี้แท้ๆ ระยะห่างจากฉันไปถึงเธอ
แต่กลับคว้ามาไม่ได้สักที ทั้งๆ ที่อีกนิดเดียวแท้ๆ!
ช่วยอย่าใจดีขนาดนั้นเลยนะ
ดูสิ ต้องเจ็บทั้งสองฝ่ายอีกแล้ว
คำโกหกทั้งหลายมันทับถมกัน จนไม่ได้ยินมันแล้วคำพูดของเธอ
เก็บซ่อนเสียงที่แท้จริงของตัวเองไว้
แล้วร้องท่วงทำนองนี้ออกมา
เพราะฉันจะฝากร่างกายนี้ไว้
กับหัวใจที่เปลี่ยนแปลงไปช้าๆ ของฉัน
ฉันเองก็ยังไม่ค่อยเข้าใจตัวเองเท่าไรเลย
แต่ก็รู้สึกอยากจะรู้จักเธอให้มากกว่านี้อีก
แต่จำเป็นต้องเก็บความรู้สึกที่มันขัดแย้งกันนี้ไว้
มันเหมือนมีกำแพงที่มองไม่เห็นขวางทางไว้อยู่นั่นแหละ
ช่วยอย่าใจดีขนาดนั้นเลยนะ
ดูสิ ต้องเจ็บทั้งสองฝ่ายอีกแล้ว
คำโกหกทั้งหลายมันทับถมกัน มันก็เป็นแค่เรื่องเจ็บปวดใช่ไหมล่ะ?
อยากจะไปพบเธอในเดี๋ยวนี้เลย
แต่ก็ไม่รู้จำใช้ข้ออ้างอะไรดี
อย่างน้อยในหน้าสุดท้ายนี้ฉันก็อยากให้เห็น