พวกเราทุกคนน่ะ มีพู่กันที่ชื่อว่า "เป็นตัวของตัวเอง"
ติดตัวอยู่ด้วยกันทั้งนั้นนะ
เห็นไหมแค่ใช้ความกล้านิดหน่อย ก็เปลี่ยนเป็นสีอะไรก็ได้ทั้งนั้น
ออกมาวาดความรู้สึกไปด้วยกันเถอะ
ท้องฟ้าที่เราเห็นนี่มันยาวไปถึงไหนกันนะ?
โลกที่เรารู้จักนั้นมันช่างแคบเหลือเกิน
แค่เสียงเรียกขอความช่วยเหลือของใครสักคน
เราก็กลับทำเป็นไม่ได้ยินไปซะอย่างนั้น
คุณค่าของคนน่ะมันต้องวัดด้วยการต่อสู้
อาจจะเป็นแบบนั้น แต่ฉันก็ยังสงสัยมันอยู่ดี
ตัดสินความแตกต่างเป็น "ศัตรู" แทนที่จะเป็น "เอกลักษณ์"
แต่ความสัมพันธ์ของคนเราน่ะ
ไม่ใช่การผูกมัดและครอบครองเอาไว้หรอกนะ
ลองจับมือฉันเอาไว้ แล้วฟังเสียงของฉันดูสิ
ไม่จำเป็นต้องเกลียดชังกันเลย เราก็ยังผสมผสานกันได้อย่างงดงาม
ไม่มีชีวิตใดที่ไร้ค่า ลองยอมรับซึ่งกันและกันดูสิ
แผ่นผ้าใบที่ไม่มีที่สิ้นสุดกำลังย้อมไปด้วยความหวังอยู่นะ
พวกเราทุกคนน่ะ มีพู่กันที่ชื่อว่า "เป็นตัวของตัวเอง"
ติดตัวอยู่ด้วยกันทั้งนั้นนะ
เห็นไหมแค่ใช้ความกล้านิดหน่อย ก็เปลี่ยนเป็นสีอะไรก็ได้ทั้งนั้น
ออกมาวาดความรู้สึกไปด้วยกันเถอะ
อาจจะไม่มีคำตอบของมันอยู่ที่ไหนเลยก็เถอะ
แต่ชีวิตในแต่ล่ะวันแบบนี้น่ะแหละ
อาจจะมีปาฏิหาริย์ซ่อนอยู่ก็ได้
จะเอาแต่โลกสวยอย่างเดียวก็ใช่ว่า
ความโกรธและความเศร้าที่เกิดขึ้นพร้อมกัน
ความอ่อนโยนที่มีเมื่อรู้จักความเจ็บปวด
ถ้ามันทำให้เรายอมยกโทษให้ใครได้แล้วละก็
วันพรุ่งนี้เราจะต้องยิ้มมากขึ้นกว่านี้แน่นอน
ไม่จำเป็นต้องเกลียดชังกันเลย เราก็ยังผสมผสานกันได้อย่างงดงาม
ไม่มีชีวิตใดที่ไร้ค่า ลองยอมรับซึ่งกันและกันดูสิ
แผ่นผ้าใบที่ไม่มีที่สิ้นสุดกำลังย้อมไปด้วยความหวังอยู่นะ
พวกเราทุกคนน่ะ มีพู่กันที่ชื่อว่า "เป็นตัวของตัวเอง"
ติดตัวอยู่ด้วยกันทั้งนั้นนะ
เห็นไหมแค่ใช้ความกล้านิดหน่อย ก็เปลี่ยนเป็นสีอะไรก็ได้ทั้งนั้น
ออกมาวาดความรู้สึกไปด้วยกันเถอะ
ไม่จำเป็นต้องเกลียดชังกันเลย เราก็ยังผสมผสานกันได้อย่างงดงาม
ไม่มีชีวิตใดที่ไร้ค่า ลองยอมรับซึ่งกันและกันดูสิ
แผ่นผ้าใบที่ไม่มีที่สิ้นสุดกำลังย้อมไปด้วยความหวังอยู่นะ
พวกเราทุกคนน่ะ มีพู่กันที่ชื่อว่า "เป็นตัวของตัวเอง"
ติดตัวอยู่ด้วยกันทั้งนั้นนะ
เห็นไหมแค่ใช้ความกล้านิดหน่อย ก็เปลี่ยนเป็นสีอะไรก็ได้ทั้งนั้น
ออกมาวาดความรู้สึกไปด้วยกันเถอะ