อยากจะไล่ตามมันไป... แต่กลับตามไปไม่ได้...
ตะโกนความรักที่บอกเป็นคำพูดไม่ได้นั่นออกไปสิ
นี่คือบาปที่ต้องแบกรับงั้นหรือ?
ฉันเฝ้าคอยถาม กับตัวเองแบบนั้นตลอดมา
เมื่อกี้นี้ที่ตรงนี้ ยังมีเธออยู่ด้วยเลยแท้ๆ
แต่มือมันก็สั่นไม่หยุด รอยยิ้มไม่เคยเลือนหาย
จะไปไหนเหรอ? กำลังจะไปที่ไหนงั้นเหรอ?
คำพูดรักๆ แบบนั้นน่ะ บอกมันออกไปสิ
หลังจากที่พูดว่าเกลียดที่สุดออกไป รักก็เริ่มต้นขึ้นที่ตรงนั้นแล้วแหละ
ท้ายที่สุดแล้ว มันจะเป็นยังไงกันนะ?
แต่ที่ฉันทำได้ที่สุดแล้ว ก็เป็นแค่ส่งเสียงเรียกเธอจากด้านหลังเท่านั้นเอง
ดูสิ ริมฝีปากของฉันมันสั่นไม่หยุดเลย
ถ้าไม่เข้มแข็งกว่านี้ละก็
แต่ก็ต้องปกป้องมันไว้ไงล่ะ
ทุกครั้งที่รู้จักเธอมากขึ้น ก็นึกแบบนั้นทุกที
อยากจะลองพังมันทิ้งดูเหมือนกัน ความภูมิใจบ้าบออะไรนั่น
เพื่อที่สักวันหนึ่งฉันคนนี้ จะมีรักแบบใครอื่นบ้าง
ถ้ามันเป็นแค่ความอ่อนโยน ของฉันคนเดียวแล้วละก็
ก็คงจะซื่อตรงกับตัวเองแล้วแท้ๆ
หลังจากที่พูดว่าเกลียดที่สุดออกไป ก็รักเธอมากขึ้นกว่าเดิมแล้วทุกครั้ง
แปลกดีใช่ไหมล่ะ ฉันควรทำยังไงดี?
เงาของฉันที่เฝ้ามองดูดอกไม้ที่แสนเศร้าอยู่ลำพัง
จนกลีบดอกไม้ มันร่วงโรยไปจนหมด
อยากจะไล่ตามมันไป... แต่ก็ตามไปไม่ถึง...
ความรักที่ไม่มีทางเป็นจริง รู้จักมันดีเลยล่ะ
หลังจากที่พูดว่าเกลียดที่สุดออกไป รักก็เริ่มต้นขึ้นที่ตรงนั้นแล้วแหละ
ท้ายที่สุดแล้ว มันจะเป็นยังไงกันนะ?
อยากจะแบกรับทุกสิ่งของเธอเอาไว้ เพราะว่าวันพรุ่งนี้ฉันคนนี้จะยิ้มออกมาแน่นอน
จนกว่าจะไล่ตามมันจนทัน จะวิ่งไม่หยุดเลย!