มือนั้นที่ยืนมาน่ะ ให้จับได้หรือเปล่า?
ยื่นมือออกไปทั้งๆ ที่ยังสับสน
และสายลมที่เปิดประตูนั้น ก็พัดผ่านไป
มันรู้สึกเหมือนกับไม่ว่าเมื่อไร
ก็ใช้ชีวิตด้วยกายและใจตลอดมา
แต่ทั้งๆ ที่ไม่ได้ทะเยอทะยานอะไรเลยแท้ๆ
พระเจ้านี่ก็ช่าง ใจร้ายเสียจริงเลย
ความฝันกับความจริง มักขัดแย้งกันเสมอ
ทำให้เราสับสน หากต้องเลือกสิ่งใดสิ่งหนึ่ง
สิ่งที่สองมือนี่ไขว่คว้ามาได้นั้น
อยากจะโอบกอดไว้ด้วยใจทั้งหมดที่ฉันมี
ดังนั้นแม้ล้มลง ก็ยังยิ้มได้อีกครั้ง
เพราะมีเธอคอยอยู่ข้างๆ นี่ไงล่ะ!!
เหมือนกับสายลมที่นำพาหน้าร้อนมาให้
ข้ามผ่านยุคสมัยนี้ไปด้วยกันเถอะนะ
ท้องฟ้าที่เราทะยานไปด้วยกันนี่
ตั้งแต่ช่วงเวลาที่แค่อยู่ข้างๆ หัวใจก็เต้นรัว
จนตอนนี้มันกลายเป็นแค่เรื่องปกติแล้วก็ตาม
ต้องขอบคุณในโชคชะตานี้จริงๆ
ที่ทำให้ได้พบดวงดาวนี่อย่างน่าภูมิใจ
การไม่ยอมแพ้ก็คือ "การปกป้องไว้ให้ถึงที่สุด"
เพราะเธอเป็นคนที่คอยนำทางฉันยังไงล่ะ
นี่ไง ได้ยินเสียงที่เรียกหาอยู่หรือเปล่า?
มันหลุดพ้นผ่านช่องว่างหมู่เมฆนั่นมาไง
ปล่อยความรู้สึกให้โบยบิน!
แล้วทำลายกำแพงที่มองไม่เห็นนั่นลงซะ
ไม่ว่าช่วงเวลาไหน ก็ห้ามผิดพลาดเด็ดขาด
วิ่งฟันฝ่าทุกอย่างให้เหมือนกับพายุที่โหมกระหน่ำ
จนถึงยามที่เวลาของสองเราซ้อนทับกัน
พวกเราที่สั่นไหวไปมาอยู่ในเมฆหมอกความร้อน
ท่ามกลางความสับสนนั่นก็ได้หลับตาลง
ปล่อยให้ทิวทัศน์หน้าร้อนผ่านพ้นไป
อย่าเพิ่งจบลงนะ...ก็ตะโกนออกมาแบบนั้น
แม้ที่ปลายทางนั่น ประตูจะเปิดออกแล้ว
แต่เพื่อให้รอยยิ้มของเธอยังคงอยู่
ไปยังท้องฟ้าที่กว้างใหญ่นั่น