ในวันวันหนึ่งมีเป็นเหมือนกับทุกๆ ที
เธอที่อยู่ๆ ก็ลุกขึ้นก็พูดออกมาว่า
"นานๆ ทีก็พูดอะไรดีๆ ออกมาเป็นเหมือนกันนี่"
ทุกคนพูดแบบนั้นแล้วก็หัวเราะ
บนหนทางที่ไร้ซึ่งแสงสว่าง
พวกเราเดินยิ้มไปราวกับเป็นคนบ้า
เพื่อทิ้งความเหงาและความกังวล
ที่มีอยู่ข้างในใจของเราทิ้งไป
มองขึ้นไปบนฟ้ายามค่ำคืนจากโลกที่มืดสนิท
ดวงดาวนั่นมันราวกับว่าจะร่วงหล่นลงมาเลย
ตั้งแต่เมื่อไรกันนะ ที่ตัวเธอนั้น
"นั่นคือ เดเน็ป อัลแทร์ และเวก้า"
นิ้วของเธอชี้ไปยังสามเหลี่ยมฤดูร้อนบนฟ้า
นึกขึ้นได้ก็มองขึ้นไปบนฟ้าแล้ว
ในที่สุดก็เจอแล้วเจ้าหญิงทอผ้า (เวก้า)
แต่ว่าอยู่ที่ไหนกันล่ะ หนุ่มเลี้ยงวัว (อัลแทร์)
แบบนี้ก็ต้องอยู่อย่างเดียวดายน่ะสิ
เธอที่คอยอยู่เคียงข้างอย่างมีชีวิตชีวา
ฉันนั้นไม่เคยพูดอะไรเลยสักครั้ง
รู้มาตลอดเลยล่ะว่าเธออยู่ที่ตรงไหน
ฉันที่ทำตัวเป็นเข้มแข็งจริงๆ แล้วนั้นช่างขี้ขลาด
แกล้งทำเป็นไม่สนใจในตัวเธอตลอดมา
ความเจ็บปวดที่ทิ่มแทงอยู่ในใจมีแต่จะเพิ่มขึ้น
อา นี่น่ะเหรอ การรักใครสักคนน่ะ
เป็นเสียงที่ดังออกมาจากใจ
ขอแค่ได้อยู่ข้างๆ เธอก็พอ
แต่ความเป็นจริงมันช่างโหดร้าย
จะย้อนกลับไปอีกครั้งไม่ได้แล้ว
แม้ตอนนี้ก็ยังจำมันได้อยู่นะ
เธอกลับไม่เคยรู้เลยสักครั้ง
ไปที่เธอที่อยู่ในความทรงจำที่แสนไกล
และบอกคำที่ซื่อตรงที่สุดออกไป