สูงขึ้นไป สูงขึ้นไป เอื้อมมือข้างนี้ออกไป
ต้องเป็นจริง ต้องเป็นจริง ขอภาวนากับมันอีกสักครั้ง
ความรู้สึกที่ไร้ที่สิ้นสุด มันถูกจมอยู่กับชีวิตในแต่ล่ะวัน
ยามที่มันสั่นไหวไป ก็เปลี่ยนรูปร่างไป
ถึงอย่างนั้นก็ยังคงเฝ้าหา ความหมายของชีวิตบนโลกใบนี้
พอรู้สึกตัวจากความสับสนวุ่นวาย น้ำตาก็หลั่งรินออกมา
ตอนนี้มันคงสายไปแล้วสินะ? ไม่เคยได้คำตอบของมันจากตัวเองเลย
ทุกๆ อย่างมัน ใช่ ขึ้นอยู่กับตัวของเราเอง ทั้งจุดจบและจุดเริ่มต้น
สูงขึ้นไป สูงขึ้นไป เอื้อมมือข้างนี้ออกไป
สยายปีกบนหลังนี่ออก และโบยบินไปในแสงสว่างที่อ่อนโยน
โอบกอดความเร่าร้อนที่อยู่ในจิตใจไว้
ต้องเป็นจริง ต้องเป็นจริง ขอภาวนากับมันอีกสักครั้ง
ทำตัวเหมือนกับไม่ได้ยิน เสียงจังหวะหัวใจที่เต้นอยู่นี่
ไม่รู้สึกตัวเลยว่าตอนไหน ที่ฉันแกล้งยิ้มได้อย่างนี้
ที่มันเต็มไปด้วยความหวังออกมามากมาย
ไม่เหมือนกับความรู้สึกที่ตอนนี้ มันค่อยๆ จางหายไปเรื่อยๆ
จับมือข้างนี้ไว้ แน่นยิ่งขึ้น แน่นยิ่งขึ้น
แต่ถึงอย่างนั้นโชคชะตาก็ยังหายไปอย่างง่ายดาย
แต่ด้วยความทรงจำที่ไม่มีวันหายไปจากใจเรา
ไม่ว่าเมื่อไร ไม่ว่าเมื่อไร เราก็ยังคงเชื่อมถึงกันอยู่ดี
แม้ว่าเราจะเข้าใกล้กันเพียงใด
ก็ยังคงห่างกันและไม่อาจจะสัมผัสถึง
ระยะทางที่มันขว้างกันเราไว้นั้น
เพราะงั้นฉันจึงจ้องมองท้องฟ้าพร้อมทั้งน้ำตา...
สูงขึ้นไป สูงขึ้นไป เอื้อมมือข้างนี้ออกไป
สยายปีกบนหลังนี่ออก และโบยบินไปในแสงสว่างที่อ่อนโยน
โอบกอดความเร่าร้อนที่อยู่ในจิตใจไว้
ต้องเป็นจริง ต้องเป็นจริง