โลกใบนี้กำลังประกาศให้รู้ถึงจุดจบ
ไม่ว่าใครก็ไม่อาจหยุดยั้งมันได้อีกแล้ว
บทเพลงแห่งการล่มสลายกำลังบรรเลงอยู่
หยาดฝนที่ตกลงมาราวกับเป็นเสียงของน้ำตา
เหล่าผู้ปกครองและผู้ที่ถูกปกครองทั้งหลาย
สักวันสิ่งเหล่านั้นมันจะกลับกลายเป็นความเกลียดชังในใจ
และจากนั้นแม้แต่ความรักเองก็จะลืมเลือนหายไปหมด
หากได้ยินเสียงบทเพลงนี้แล้วละก็
จงจดจำไว้ว่าความจริงมันยังอยู่ในจิตใจของเธอ
แม้ในยามที่ต้องข้ามผ่านทะเลที่พายุโหมกระหน่ำ
มันก็จะมอบความเข้มแข็งที่จะไม่หวาดกลัวต่อสิ่งใด
แต่ถึงอย่างนั้น สายลมก็ยังคงแรงเกินกว่าจะก้าวข้าม
และสุดท้ายแสงแห่งความหวังก็จะเลือนหายไป
"มอบแสงสว่างให้ที" พูดแบบนั้นและแก่งแย่งกัน
สุดท้ายผู้คนก็ต้องฆ่าฟันกัน
ว่าแววตานั้นมีไว้เพื่อยอมรับกันและกัน
ว่าเสียงเหล่านั้นมีไว้เพื่อส่งต่อความรู้สึก
ว่ามือนั่นมีไว้เพื่อกุมมือของคนสำคัญเอาไว้ยังไงล่ะ
เหล่าผู้ไร้หนทางทั้งหลายเอ๋ย
หากได้ยินเสียงบทเพลงนี้แล้วละก็
จงจดจำไว้ว่าความหวังมันยังอยู่ในจิตใจของเธอ
แม้แต่ว่าเธอจะอยู่ท่ามกลางเปลวเพลิงที่โหดร้าย
มันก็จะมอบความเข้มแข็งที่จะไม่ต้องเจ็บปวดอีกต่อไป
สิ่งใดกันล่ะที่เคยคิดจะปกป้องไว้ด้วยมือข้างนั้น
ใช่สิ่งที่เธอเคยรักที่สุดหรือเปล่าล่ะ
ลองมองดูมือที่เปรอะเปื้อนไปด้วยสีแดงนั่นดูสิ
และสุดท้ายเธอก็เห็นความโง่เขลาที่เธอเคยกระทำมา
และจะยอมรับกับบาปที่เคยผิดพลาดนั้นไป
และก็จะได้เรียนรู้ว่าเธอเองก็เคยมีน้ำตาเหมือนกัน
หากได้ยินเสียงบทเพลงนี้แล้วละก็
จงจดจำไว้ว่าความจริงมันยังอยู่ในจิตใจของเธอ
แม้ว่าพายุในทะเลนั่นจะสงบลงแล้วก็ตาม
แต่สิ่งที่สูญเสียไปนั่นมันไม่อาจจะนับได้เลยสักนิด
เหล่าผู้ไร้หนทางทั้งหลายเอ๋ย
หากได้ยินเสียงบทเพลงนี้แล้วละก็
จงจดจำไว้ว่าความหวังมันยังอยู่ในจิตใจของเธอ
แม้ว่าเธอจะต้องผ่านยามค่ำคืนที่แสนเศร้า
แต่เธอก็จะยังคงมีความเข้มแข็งพอที่จะมีชีวิตอยู่