"มันเหมือนกับพักหลังมานี่มันแปลกไปนะ"
"รู้สึกเหมือนบางอย่างมันยังไม่พอเนอะ?"
"ทั้งจำนวนครั้งการจูบที่เปลี่ยนไป"
"ทั้งเวลาที่อยู่ด้วยกันก็สั้นลงด้วย..."
"แล้วครั้งสุดท้ายที่เรากอดกัน"
"มันตั้งแต่เมื่อไรกันนะ?"
"แต่ก็เพราะว่าได้เห็นแต่ความจริงใจล่ะมั้ง"
"จนป่านนี้มันก็คงจะยังไงก็ได้แล้วล่ะเนอะ?"
"ก็แน่ล่ะ ว่าเรามันใกล้กันเกินไป"
"จนบางสิ่งที่ไม่อาจหาอะไรมาแทนได้"
สำคัญกว่าสิ่งใด ก็คือการที่จนถึงตอนนี้
มันจะเปลี่ยนรูปร่างเป็นความห่วงใยแล้วก็เถอะ
แต่ความอ่อนโยนนั่น และความอบอุ่นนั่น
มันก็ยังคงเห็นได้ชัดเจนนะ
ถึงแม้จะเคยคิดว่า หลายๆ สิ่งหลายๆ อย่างในช่วงเวลานั้น
จะจับมือเธอไว้เหมือนวันวันนั้นอีกครั้งน่ะ?"
"จนป่านนี้แล้วก็ยังเขินอยู่เลยนะ"
"ก็ดันนึกอะไรขึ้นมาได้น่ะสิ"
"จะย้อนกลับไปอีกครั้งไม่ได้แล้ว"
"ถึงอย่างงั้น มันก็ทำให้มีตอนนี้ได้"
"และมันก็สลักลงไปในใจของเรา"
ที่วนเวียนมาและดึงดูดเข้าหากัน
จนเหมือนมันต้องการกันและกัน
จากความชอบแบบนั้นที่ฉันไม่เคยแม้แต่จะรู้จักมัน
มันก็ได้แปรเปลี่ยนเป็นความรัก
ขอยืนยันในความรักที่มีตอนนี้
ในแต่ล่ะวันที่ใช้ด้วยกันไป
ถ้ารู้สึกถึงความหมายของมันได้ละก็ แม้แต่คำว่าชั่วนิรันดร์
สำคัญกว่าสิ่งใด ก็คือการที่จนถึงตอนนี้
มันจะเปลี่ยนรูปร่างเป็นความห่วงใยแล้วก็เถอะ
ทั้งสิ่งที่เชื่อ ทั้งสิ่งที่จะบอกออกไป
มันต้องเป็นจริงแน่นอน เพราะสิ่งที่โชคชะตานี่มอบมาให้