มือสองเราที่จับกันอยู่หน้าทางเข้าสถานี
เสียงจอแจที่แสนคุ้นเคย กลับมีสายลมใหม่
ทั้งที่ฉันควรจะส่งเธอไปพร้อมกับรอยยิ้มที่สดใสแท้ๆ
กลับทำได้แค่มองเธอพร้อมรอยยิ้มจืดๆ ซะได้
ในฤดูกาลที่เธอนั้นได้กลายเป็นผู้ใหญ่
ก็ขออย่าให้มันมีแต่เพลงเศร้าๆ ออกมาเลยนะ
และท้ายที่สุดนี้ก็มีอย่างหนึ่งที่ฉันอยากจะบอก
ว่าฉันกำลังหาคำสักคำมาแทน "ลาก่อน"
เพื่อจะส่งให้เธอได้อยู่นะ
คนที่จะคอยฉุดมือนั้นของเธอเอาไว้
คือฉันคนนี้เท่านั้น เคยคิดแบบนั้นมาตลอด
แต่ว่าตอนนี้เข้าใจมันดีแล้วล่ะ ว่าพวกเราน่ะนะ
วันเวลาที่เคยมีร่วมกันนั้น มันจะคอยนำทางเราเอง
ในช่วงเวลานั้นที่เธอกำลังจะเติบโตเป็นผู้ใหญ่
ระหว่างที่ผ่านอะไรมากมายนั่น ฉันเองก็เปลี่ยนไปด้วย
และถ้าหากว่าที่ตรงนั้น มันมีเพลงแบบนี้อยู่เหมือนกันละก็
เราสองคนไม่ว่าจะเมื่อไหร่เวลาใด
เสียงระฆังที่จู่ๆ ก็ดังกังวานขึ้นมา
ฉันก็เริ่มกังวัล มือก็เริ่มจะหลุด เธอก็กำลังจะห่างไป
ฉันก็หยุดเธอเอาไว้สุดกำลัง และโอบกอดเธอเอาไว้
เสียงของฉันก็จะคอยดูแลเธอเอง
ตั้งแต่วันนั้นที่เธอปรากฏตัวต่อหน้าฉัน
ไม่ว่าจะสิ่งใดมันก็ดูผิดแปลกไปหมด
ทั้งยามเช้า แสงสว่าง น้ำตา และเสียงร้องนี้
ก็เธอเป็นคนมอบแสงสว่างนั้นมาให้
ใส่ความคิดที่ควบคุมไม่ได้ผ่านเสียงนี้ไป
ขอได้โปรดส่งมันให้ถึงเธอยังเมืองที่ห่างไกลนั่น
ถ้าหากว่าสิ่งนั้นมันคือบทเพลงแบบนี้แล้วละก็
ไม่ว่าเราสองจะอยู่แห่งหนใดก็ตาม