กะแล้วเชียว ไม่ว่าจะทำยังไง
ก็คงมองหาดาวดวงนั้นไม่พบเสียที
จนจำต้องหันหนีฟ้ายามค่ำคืนนี้ไป
เหนื่อยหน่ายกับการเฝ้าคอยภาวนาฝันเหลือเกิน
กับความเป็นจริงเพียงหนึ่งเดียว
ที่อยากจะหลับตาหนีจากมันตอนนี้
เมื่อวันพรุ่งนี้มาถึงแล้ว
ก็จะมีดาวอีกดวงที่ต่างจากวันนี้ มันจะต้อง
ที่ล่องลอยไปในท้องฟ้าที่ยังมืดมน
มันช่างไร้พลังเสียยิ่งกว่าคำพูดใดๆ
จนเพียงแค่ช่วงเวลาที่ได้พบสบตากัน
อยู่ท่ามกลางปาฏิหาริย์ครั้งสุดท้าย
โอบกอดทั้งแสงสว่างและความมืดไว้
ฝันอันเลือนลางบนท้องฟ้าในหัวใจนี้
อยู่ห่างออกไปตั้งขนาดนั้นเลย
ที่ยังคงส่องสว่างอยู่นั่น
คงเป็นเพราะยังเชื่อมั่นในความรู้สึกอยู่ใชไหมล่ะ
ไม่อาจจะใช้มือข้างนี้สัมผัสได้
ราวกับไม่มีตัวตนอยู่ยังไงยังงั้น
แต่แสงสว่างแสนไกลนั้น ไม่เลือนหายไป
ยังคงร่ำร้องตลอดไป ตราบจนนิรันดร์
ไม่มีสิ่งใดที่ลืมเลือนมันไปใช่ไหมล่ะ
ท้องฟ้าที่เลอะเลือนไปด้วยคราบน้ำตา
เพียงแค่ช่วงเวลาที่นึกขึ้นมาได้นั้น
ก็เธอน่ะเป็นแบบนั้นมาตลอด
แม้จะเป็นการลาจากที่น่าเศร้าเพียงใด
แต่การที่ได้ก้าวเดินไปเพียงลำพังนั้น
กับการที่ต้องภาวนาถึงดาวที่มองไม่เห็นมัน...
อีกฟากของหน้าต่างมันมีค่ำคืนอยู่นะ
เพื่อสักวันจะส่องสว่างอีกครั้ง
และหากแม้ว่า จะหยุดส่องแสงอีกครั้งก็ตาม
ดวงดาวนั่น ก็ยังอยู่สักที่หนึ่ง
พวกเราคือดวงดาวที่น่าพิศวง
ที่อีกฟากของความฝันที่วาดไว้
และสิ่งที่แสนสำคัญสุดท้ายนั้น
ก็คือความรักที่มีให้กันและกัน
ท่ามกลางปาฏิหาริย์ที่เชื่อมถึง
โอบกอดทั้งแสงสว่างและความมืดไว้
ฝันที่ชัดเจนบนท้องฟ้าในหัวใจนี้