เธอมักจะกลับบ้านตัวคนเดียวเป็นประจำ
ถ้าข้างๆ ยังว่างอยู่ละก็ ให้ฉันกลับเป็นเพื่อนนะ
ไม่มีเหตุจำเป็นเลยแท้ๆ แล้วอยู่ๆ ก็... ทำไมล่ะ?
ขอมองหน้าเธอใกล้ๆ สักนิดสิ
ก่อนที่เวลาที่ผูกกันไว้นี่จะหลุดออกซะก่อน
ถ้าจะมาแกล้งกันละก็ ไม่เอาด้วยหรอกนะ
รอยยิ้มนั่นน่ะไม่ได้โกหกใช่ไหม?
เธอเองก็น่าจะรู้คำตอบอยู่แล้วนี่
ให้ฉันได้ยินเสียงของเธอหน่อยสิ
ให้ฉันสะท้อนอยู่ในแววตาของเธอ
กับรอยยิ้มที่ออกมาโดยที่ไม่ต้องปรุงแต่งอะไร
แค่พยักหน้าเท่านั้นก็พอแล้ว
มันจะเป็นยิ่งกว่าคำพูดไหนๆ
สัญญาณที่ราวกับอยู่ในละครนี้
สายตาที่แสนอ่อนโยนนั่น เสียงที่อ่อนโยนนั่น
ในสิ่งเหล่านั้นไม่มีคำโกหกอยู่แน่นอน
ถ้างั้นก็ยิ้มให้เห็นอีกสักนิดเถอะนะ
เธอที่แสนบริสุทธิ์นั้นช่างขี้โกงเหลือเกิน
ทางนี้ก็ชักจะเริ่มอายซะแล้วสิ
จนเวลาที่คาบเกี่ยวกันนี่มันหวานล้ำขึ้นมาเลย
นี่ เลิกทำเหมือนกับฉันเป็นเด็กสักทีเถอะ
ให้ฉันได้ฟังเสียงที่แท้จริงของเธอหน่อยนะ
ก็ถ้ารับมือมันไหวแล้วละก็นะ...
ให้ฉันได้ยินเสียงของเธอหน่อยสิ
ให้ฉันสะท้อนอยู่ในแววตาของเธอ
กับรอยยิ้มที่ไม่เคยจะเปลี่ยนแปลงไป
ใบหน้าบึ้งตึ่งน่ะ ก็มีแค่เธอ
ที่หากฉันมองไปให้เห็น นั่นก็คือ
มันจะเป็นยิ่งกว่าภาพยนตร์ใดๆ
หนึ่งฉากที่ราวกับอยู่ในละครนี้
แม้จะถอยห่างออกมาอีกนิด เธอก็ยังช่างงดงามเหลือเกิน
ที่จริงก็อยากจะรู้สึกถึงความหวานนั้นตอนนี้เลยก็เถอะ
ไม่ว่าเธอจะเป็นอย่างไร ก็จะโอบกอดไว้ทั้งหมด
หรือต่อจากนี้ไปจนนิรันดร์
เป็นแบบนี้ต่อไปจะดีแล้วหรือ?
จะสับสนหรือเจ็บปวด ถ้าเป็นเธอละก็
ฉันจะแบกรับมันไว้ให้เธอดูเอง
มันก็ยังรู้สึกได้ว่าส่องสว่าง
ยิ่งกว่าคู่รักๆ ไหนอยู่ดีนะ
ให้ฉันได้ยินเสียงของเธอหน่อยสิ
ให้ฉันสะท้อนอยู่ในแววตาของเธอ
ช่วยยิ้มอยู่แบบนั้นตลอดไปทีนะ
ถ้าบอกมันออกมาละก็ นั่นน่ะ