ทำไมฉันถึงไม่อาจจะบอกความรู้สึกนี้
ให้มันซื่อตรงมากกว่านี้ได้กันนะ?
ทั้งที่เธอก็อยู่ข้างๆ กันแบบนี้แท้ๆ
กลับรู้สึกว่ารักมันช่างห่างไกลเหลือเกิน
ตัวฉันที่สะท้อนอยู่แววตาของเธอมันเป็นยังไงนะ
ทั้งที่อยากรู้แทบจะขาดใจ คำพูดมันดันวกวนอยู่อย่างนั้น
สายลมใบไม้ร่วงสีส้มที่เริงระบำอยู่นั้น
พัดพาความรู้สึกน่าผิดหวังให้ผ่านพ้นไป
ใบไม้ที่ร่วงหล่นอยู่นั้น เห็นไหม มันกำลังลอยล่องไปนะ
แม้ว่าหน้าร้อนที่สนุกสนานเกินไปกำลังจะจบลงแล้วก็ตาม
มีแค่เธอเท่านั้นที่สว่างสดใสเกินกว่าอะไร
ทำไมฉันถึงไม่อาจจะยิ้มออกไป
โดยไม่ต้องเสแสร้งได้กันนะ?
มัวแต่จะทำตัวให้เหมือนดูเข้มแข็ง
จนต้องกล้ำกลืนความเจ็บปวดอยู่แบบนั้น
ถ้าหากมีความกล้าพอที่จะก้าวเดินออกจากที่ตรงนี้ไปแล้วละก็
จะคอยมองดูฉันโดยที่ไม่ต้องเสแสร้งอะไรเลยได้ไหม
ทิวทัศน์ของเมืองที่กำลังจะเปลี่ยนเป็นสีส้ม
กับตัวฉันที่ไม่อาจจะเอ่ยออกไปได้ว่าไม่อยากกลับไป
แต่ก็เร่งรีบอย่างสุดกำลังไปยังสถานีรถไฟ
ถ้าหากเป็นไปได้ ก็อยากให้ช่วงเวลานี้มันหยุดลง
ช่วงเวลาที่เหมือนจะเอื้อมไปถึงมือเธอได้นี้
ถ้าหากว่ามีปีกที่สามารถบินไปยังท้องฟ้าเดียวกันกับเธอ
แสงแดดที่ส่องลงบนขนตาและเส้นผมของเธอ
อา ระยะห่างระหว่างทั้งสองช่างหวานอมเปรี้ยว
คำพูดที่หลบซ่อนอยู่ในใบไม้ที่โบยบิน
ทิ้งรสชาตินั้นไว้ในปากฉัน
สายลมใบไม้ร่วงสีส้มที่เริงระบำอยู่นั้น
พัดพาความรู้สึกน่าผิดหวังให้ผ่านพ้นไป
ใบไม้ที่ร่วงหล่นอยู่นั้น เห็นไหม มันกำลังลอยล่องไปนะ
แม้ว่าหน้าร้อนที่สนุกสนานเกินไปกำลังจะจบลงแล้วก็ตาม
มีแค่เธอเท่านั้นที่สว่างสดใสเกินกว่าอะไร
ทิวทัศน์ของเมืองที่กำลังจะเปลี่ยนเป็นสีส้ม
กับตัวฉันที่ไม่อาจจะเอ่ยออกไปได้ว่าไม่อยากกลับไป
แต่ก็เร่งรีบอย่างสุดกำลังไปยังสถานีรถไฟ
ถ้าหากเป็นไปได้ ก็อยากให้ช่วงเวลานี้มันหยุดลง
ช่วงเวลาที่เหมือนจะเอื้อมไปถึงมือเธอได้นี้