ไม่ว่าเมื่อไร ที่ต้องเปรียบเทียบกับ
พอรู้ว่าตัวเองขาดอะไรไป มากขึ้นเท่าไร
ความเศร้ากำลังค่อยๆ โอบกอด
อยู่บนแผ่นหลังของฉันมากขึ้นเรื่อยๆ
หัวใจดวงนี้เริ่มจะแข็งไปพร้อมกับความหนาวเหน็บ
ตั้งแต่เมื่อไรนะ ที่เริ่มจะยิ้มไม่ค่อยออกขึ้นมา?
แต่ว่ามันไม่มีปุ่มที่ให้กดแล้วย้อนอดีตกลับไปอยู่แล้วล่ะ
ปลดเซฟตี้ออก แล้วพังโชคชะตานั้นทิ้งไป!
ในสักวัน ดาวตกจะบินข้ามผ่านฟ้ายามค่ำคืนนี้ไป
จนกว่าจะถึงวันที่ทุกๆ ความมืดมิดจะถูกส่องสว่างขึ้นมา
จะไม่มีคำว่าสับสน จะเข้มแข็ง และสง่างาม
ตัวฉันที่ไม่เคยเชื่ออะไร นอกจากสิ่งที่สะท้อน
ความเข้มแข็งที่จะมีชีวิตอยู่อะไรนั่น ไม่มีมันอยู่แล้ว
ความเดียวดายนั้นเจ็บปวด ความอ่อนโยนช่างบอบช้ำ
แต่ถึงยังไงที่แห่งนี้น่ะแหละ คือที่ที่ฉันรัก
โทษในสิ่งที่ทำให้เป็นจริงไม่ได้ ให้กับใครบางคน
คอยวิ่งหนีมันมาตลอด ตั้งแต่วันที่รู้สึกตัวขึ้นมา
แล้วเหนียวไกนั้นออกไป อย่างสุดกำลังเลย
ในสักวันดาวตกจะทำลายค่ำคืนนี้ลง
จนกว่าวันที่โลกใบนี้จะส่องสว่างขึ้นมา
ฉันจะไล่ ไล่ตามดวงดาวนั้นไป
ฉันอยากจะคว้ามันไว้ จึงเอาแต่มองไปบนฟ้านั้น
ดวงตาคู่นี้ปกติจะมองเห็นอะไรบ้างนะ?
แม้ว่า จะเป็นโลกใบเล็กๆ นี้ก็ตามที
ในสักวัน ดาวตกจะบินข้าวผ่านฟ้ายามค่ำคืนนั้นไป
จนกว่าจะถึงวันที่ทุกๆ ความมืดมิดจะถูกส่องสว่างขึ้นมา
จะไม่มีคำว่าสับสน จะเข้มแข็ง และสง่างาม
เพราะเลือกว่าจะไม่หลบสายตาอีกต่อไปแล้ว