(ต้องใช้ด้วยเหรอ? ไทม์แมชชีน)
พวกเราที่เต็มไปด้วยใบหน้าที่ไม่ใส่ใจอะไร กำลังพูดคุยเรื่องเดิมๆ เหมือนทุกที
เหล่าฮีโร่ที่อยู่โทรทัศน์นั้น ดูเหมือนกำลังยุ่งอยู่กับการปกป้องอนาคต
มีที่ที่หนึ่ง ที่ทำให้ฉันสบายใจไม่เหมือนที่ใด
ทำไมกันนะ ทั้งๆ ที่เคยชอบอยู่คนเดียวแท้ๆ แต่กลับย้อนไปไม่ได้แล้ว
แบ่งปันช่วงเวลาที่แสนบริสุทธิ์ใจให้กัน
มีความสุขบ้างแหละ เหงานะบ้างแหละ
เพราะว่าเราเหมือนกันขนาดนั้น มันไม่ต้องบอกกันหรอก
ในแต่ล่ะวันที่ผ่านมา ก็เหมือนกับเป็นหนังผจญภัย
ที่ได้ประหลาดใจ ที่ได้ตื้นตันใจ
ทั้งความทรงจำและเสียงหัวเราะ ขอให้เป็นแบบอยู่นี้ตลอดไปที
พูดคุยถึงแม้กระทั่ง แผนการเที่ยวรอบโลก ที่ไม่เคยจะได้ไปจริงๆ
พอมาลองนึกย้อนดูแล้ว สัญญาของพวกเราก็ไม่เคยทำได้จริงสักครั้งนี่เนอะ
เหมือนกับอยู่บนเกาะร้างที่อยู่ได้สบายๆ
ที่หลายๆ อย่าง ก็เหมือนเกือบจะลืมมันไปซะหมด ไม่ต้องการอะไรแล้ว
ถึงแม้ว่ามันจะเป็น ฤดูกาลลาจากครั้งใดๆ
พยายามเข้านะบ้างล่ะ เข้มแข็งเข้าไว้บ้างล่ะ
คำอวยพรที่ดูเตรียมไว้แบบนั้น ไม่ต้องพูดหรอก
ความสำคัญและความรู้สึกน่ะ ให้มันเป็นเหมือนทุกๆ ที
ปล่อยให้เสียงหัวเราะ ระหว่างที่เราหยอกล้อกัน
ดังก้องกังวานไปยิ่งกว่า เสียงระฆังแห่งการจากลานี่แหละดี
เรื่องของอนาคตน่ะ ปล่อยให้มันเป็นเรื่องของอนาคตไปเถอะ
ใช้เวลาไปกับ ตอนนี้ ที่แสนบ้านๆ และธรรมดา แต่ย้อนกลับมาไม่ได้อีกแล้วนี่ดีกว่านะ
เมื่อก่อนนั้น คอยเอาแต่นั่งเท้าคาง แล้วฝันหาไทม์แมชชีน
อยากจะย้อนกลับไป อยากจะบินข้ามมันไป
แต่ว่าของแบบนั้นน่ะ ฉันไม่ต้องการมันต่อไปแล้ว
แบ่งปันช่วงเวลาที่แสนบริสุทธิ์ใจให้กัน
มีความสุขบ้างแหละ เหงานะบ้างแหละ
เพราะว่าเราเหมือนกันขนาดนั้น มันไม่ต้องบอกกันหรอก
ในแต่ล่ะวันที่ผ่านมา ก็เหมือนกับเป็นหนังผจญภัย
ที่ได้ประหลาดใจ ที่ได้ตื้นตันใจ
ทั้งความทรงจำและเสียงหัวเราะ ขอให้เป็นแบบอยู่นี้ตลอดไปที
ไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนแปลงอะไรหรอก ไม่ต้องย้อนกลับไปหรอก
ไม่ต้องการหรอก ไทม์แมชชีน