ถึงจะตัวคนเดียวก็ไม่เป็นไร
คำนั้นมันคืนย้อนกลับมาตอนที่แสร้งทำตัวเข้มแข็ง
ในวันที่รู้สึกตัวว่าวันเวลาที่มีเราสองมันสว่างสดใส
ถ้าหากว่าสามารถมีชีวิตตัวคนเดียวได้ละก็
ก็คงจะไม่รักใครอีกแล้วทั้งนั้น
กลิ่นอายของเธอ ท่าทางการพูดของเธอ
แม้แต่ตอนนี้ เศษเสี้ยวของรักนั้นมันก็ยังเหลืออยู่ในร่างกายนี้
คำภาวนาของฉัน คำขอของฉันมันมีแค่เพียง
ได้โปรดให้เธอที่อยู่ที่ไหนสักแห่ง กำลังร้องไห้อยู่เหมือนกับฉันนี่
ทุกๆ ครั้งที่ต้องเริ่มก้าวเดินไป
ถ้าหากว่าได้เกิดใหม่อีกครั้งละก็
ฉันก็คงอยากจะไปพบกับเธออีกครั้งแน่นอน
แสงแดดในหน้าร้อน หิมะขาวในหน้าหนาว
ท่ามกลางฤดูกาลที่เปลี่ยนไป เศษเสี้ยวของรักมันก็ค่อยๆ ร่วงหล่นไป
ทั้งที่มีความสุขดีแท้ๆ แต่ความเหงาก็ไม่รู้มาจากไหน
เพราะใจมันรักเธอมากกว่ายังไงล่ะ
เธอที่เก็บกุญแจดอกนั้นไว้
ทิ้งนกขมิ้นตัวนี้ที่ไม่มีเหตุผลที่จะร้องเพลงอีกแล้ว
กลิ่นอายของเธอ ท่าทางการพูดของเธอ
แม้แต่ตอนนี้ เศษเสี้ยวของรักนั้นมันก็ยังเหลืออยู่ในร่างกายนี้
คำภาวนาของฉัน คำขอของฉันมันมีแค่เพียง
ได้โปรดให้เธอกำลังมีความสุขอยู่ก็พอแล้ว
from everything think of you…