ถ้าเธอเป็นดวงตะวันแดงฉานแสนร้อนแรง
ฉันก็จะเป็นดอกไม้สีน้ำเงินที่เบ่งบานยามค่ำคืน
ที่เมื่อสายลมพัด ก็จะมองไปบนฟ้า
และเปียกปอนกับน้ำค้างในยามเช้า
เธอที่เป็นแบบนั้น กลับยิ้มอยู่ตลอดเลย
ฉันเองในสักวันก็อยากจะได้
พลังที่จะคอยปกป้องใครสักคนเอาไว้
ทั้งความเศร้า และความอ่อนแอ
หัวใจที่คอยแบกรับทั้งหมดนั่นเอาไว้
แม้แต่รอยแผลเป็นที่มองไม่เห็นนั่น
ก็โอบกอดมันไว้ตลอดเลยหรือ?
หากวันใดความเจิดจ้าที่ส่งผ่านมาจากตัวเธอ
มันไม่ได้เป็นแค่ภาพที่มองข้ามแผ่นหลังนั่นไป
แต่สามารถรับรู้มันอยู่เคียงข้างนี่ได้แล้วละก็
รอยแผลที่เคยเก็บซ่อนมันเอาไว้นั่น
หากมันจางหายไปสักนิดละก็คงจะดีล่ะนะ
ตั้งแต่ช่วงวัยรุ่นของเรา ความสนุกสนานคราวนั้น
การตามที่หามันจนพบน่ะ ฉันถนัดมากเลย
แม้แต่วันนี้เอง ดวงตะวันก็คอยส่องสว่าง
ไม่ว่าอะไรก็สดใสขึ้นไปหมดเลย
ฉันนั้นไม่ว่าเมื่อไร ก็จริงจังกับทุกสิ่ง
เพราะเธอนั้นไม่เคย จะหยุดยิ้มสักครั้ง
ถ้ามันคงอยู่ต่อไปเรื่อยๆ ก็คงดีนะ
แขนคู่นั้นที่คอยเป็นแรงผลักดันให้
ถ้าอ้อนมันมากกว่านี้จะดีไหมนะ
ดอกไม้สีน้ำเงินในหัวใจนี้มันค่อยๆ
ทำไมถึงเริ่มมารู้สึกรักทุกๆ สิ่ง
เพียงแค่มอง ถึงทิวทัศน์ที่ปลายทางนั่นขึ้นมา
ขอร้องล่ะได้โปรด อย่าหัวเราะฉันเลยนะ
ที่จริงแล้วน่ะนะ ไม่ว่าเมื่อไร
ก็อิจฉาในสิ่งที่สำคัญตลอด
เพราะฉันอยากจะอยู่เคียงข้างเธอตลอดไปนะ
ทั้งความเศร้า และความอ่อนแอ
หัวใจที่คอยแบกรับทั้งหมดนั่นเอาไว้
แม้แต่รอยแผลเป็นที่มองไม่เห็นนั่น
ก็โอบกอดมันไว้ตลอดเลยหรือ?
ก็เพราะความเจิดจ้าที่ส่งผ่านมาจากตัวเธอ
มันไม่ได้เป็นแค่ภาพที่มองข้ามแผ่นหลังนั่นไป
แต่ฉันรับรู้มันอยู่ข้างๆ ได้ตลอดมา
เพราะงั้นสักวัน ถ้าหากว่ารอยแผลนั่น
จางหายไปสักนิดละก็คงจะดีล่ะนะ