ตอนนี้ ในคืนที่เงียบสงบนี้
เราก็ได้ขับรถโดยไร้จุดหมาย
ที่นั่งด้านซ้ายข้างๆ มีเธอที่
ใบหน้าด้านข้างกำลังถูกดวงเดือนส่องสว่างอยู่
ก็แค่ หากเราสามารถรวบรวมคำพูดออกมาได้
ง่ายดายเหมือนกับที่ตามหาความทรงจำ
แม้ไม่ต้องทำอะไรเลยสักนิด มันก็เอ่อล้นออกมา
ตั้งแต่วันนั้นที่ฉันเลือกแล้วว่าจะใช้ชีวิตอยู่เคียงข้างเธอ
โลกใบนี้ก็เริ่มจะค่อยๆ เปลี่ยนไปทีล่ะนิด
เพื่อที่จะให้ตัวเองดูเข้มแข็ง และเพื่อที่จะซ่อนความอ่อนแอ
ในทุกวันก็เล่นละครแบบนั้นมาตลอด
แต่วันหนึ่งที่อยู่ๆ ก็ได้เห็นภาพแววตาของเธอที่มองมา
มันก็ได้สอนเรื่องหนึ่งที่ฉันไม่เคยรู้มาก่อนให้
ว่าถ้าแค่เพียงมีสิ่งที่อยากจะปกป้องมันไว้ให้ถึงที่สุด
ก็ทำให้ฉันเข้มแข็งขึ้นได้ถึงขนาดนี้
ในความมืดมิดที่ลึกลงไปถึงที่สุด
ได้พบพาน และได้ใช้เวลาร่วมกันนั้น
แต่ล่ะวันไม่เคยเหมือนเดิม
ส่องประกายแม้จะมีเพียงแสงสว่างเพียงน้อยนิด
น้ำตาที่เป็นราวกับดาวตกนั่น
หลั่งไหลออกมาจากหนึ่งชีวิตที่อ่อนแอ
ความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ในร่างกายที่แข็งแรงนั่น
ใบหน้าที่เหมือนเก็บความปวดร้าวบางอย่างไว้นั่น
และมันไม่ใช่เรื่องของรูปร่างหน้าตา
ในที่สุดก็เข้าใจมันได้สักที
เสียงปืนที่ไร้หัวใจดังขึ้น ทำให้ค่ำคืนนี้ราวกับแหลกสลาย
เสียงลมหายใจแห่งการล่ำลาก็ค่อยๆ ตามมา
ดาวตกที่ตกลงมาอย่างไร้เยื่อใยกลับส่องสว่างยิ่งกว่าอะไร
แต่กลับหายไปก่อนที่คำอธิษฐานจะส่งไปถึง
สิ่งที่ ค่อยๆ มอดไหม้ไปจากมือข้างนี้
ก็คือดาวหางที่แสนอ่อนโยนสีทองสง่า
ฉันยังคงกำมันไว้ในความมืดมิด