ยืนอยู่กับที่จนขยับไปไหนไม่ได้
เพราะมัวแต่ใส่ใจกับสายตาของคนอื่น
หวาดและกลัวความโดดเดี่ยวอยู่อย่างนั้น
แล้วก็คอยเอาแต่โกหกอยู่เรื่อยไป
คอยเอาแต่จ้องจะจับผิดใครอื่น
ทำตัวเป็นมิตรแห่งความยุติธรรมจอมปลอม
ทั้งที่ที่จริงแล้วนั้น ไม่รู้ด้วยซ้ำว่า
อะไรมันคือสิ่งที่ถูกต้องจริงๆ
หลบซ่อนอยู่ในความเงียบแล้วนั่งถอนหายใจ
ตัวสั่นอยู่ท่ามกลางความมืดที่กำลังบีบคั้น
วิธีการใช้ชีวิตแบบนั้นน่ะเลิกมันไปเถอะ
ออกมาใช้ชีวิตอิสระดีกว่านะ
เพื่อให้เรามีชีวิตอยู่ตามแบบของตัวเอง
ความเย่อหยิ่งเล็กๆ น้อยๆ เรื่องน่าอายที่เราเคยทำ
ทิ้งมันไปทั้งหมดนั่นเลยนะ
เพื่อให้เรามีชีวิตอยู่แบบมีความสุข
กระเป๋าที่ใส่ของมากเกินไปนั่นน่ะ
มันผ่านประตูไปถึงจุดหมายไม่ได้หรอกนะ
จงเลือกเอาแค่ด้านใดด้านหนึ่ง
จะขาวหรือดำมันถูกแบ่งไว้ชัดเจนแล้ว
ในโลกที่สลับซับซ้อนแบบนั้น
ชินชากับการถูกบีบรัดเกินไป จนต้องปิดตาเอาไว้
ไม่สนหัวจิตหัวใจที่บอบช้ำนั่น คอยเอาแต่หัวเราะเยาะ
วิธีการใช้ชีวิตแบบนั้นน่ะเลิกมันไปเถอะ
รักตัวเองให้มากขึ้นบ้างก็ดีนะ
เพื่อให้เรามีชีวิตอยู่ตามแบบของตัวเอง
เรื่องกังวลในอนาคต เรื่องเสียดายในอดีต
ทิ้งมันไปทั้งหมดนั่นเลยนะ
เพื่อให้เรามีชีวิตอยู่แบบมีความสุข
ขอแค่สิ่งเดียว สิ่งเดียวก็เพียงพอ
จงโอบกอดมันไว้ให้ดีก็พอแล้ว
ราวกับวิสัยทัศน์มันกำลังเปิดกว้างขึ้น
เมื่อได้มองเห็นฟ้าสีครามสดใสที่กว้างไกลนั่น
เพื่อให้เรามีชีวิตอยู่ตามแบบของตัวเอง
ความเย่อหยิ่งเล็กๆ น้อยๆ เรื่องน่าอายที่เราเคยทำ
ทิ้งมันไปทั้งหมดนั่นเลยนะ
เพื่อให้เรามีชีวิตอยู่แบบมีความสุข
กระเป๋าที่ใส่ของมากเกินไปนั่นน่ะ
ทิ้งมันไว้หน้าประตูแล้ววิ่งออกไปดีกว่านะ
ทุกๆ วันที่เวียนมาใหม่เรื่อยๆ
มันทำให้มองไม่เห็นเมื่อวานแล้ว
รอยแผลนั่นมันก็ค่อยๆ หายไปแล้ว