"นี่ ช่วยสอนหน่อยได้ไหม?"
"เดี๋ยวเถอะ ช่วยสอนหน่อยสิ..."
"ช่วยสอนให้หน่อยได้ไหมคะ?"
ตึกตักตึกตัก ความรู้สึกมันเอ่อล้นออกมา
และมันไม่ใช่คำตอบที่ง่ายดาย
ก็ฉันไม่อยาก จะหารห้าอีกแล้ว
ขอยึดเธอไว้คนเดียวได้ไหมนะ
(หนึ่ง) ก็ไม่อยากจะให้คนอื่นแย่งเธอไป
(สอง) ก็มันรักเธอมากกว่าใครนี่นา
(สาม) ไม่อยากจะสับสนอีกแล้ว ช่วยเข้าใจฉันทีนะ
(สี่!) ก็ความรู้สึกนี้ มันมีเสมอมา
(ห้า) อยากจะให้เธอได้รับฟังมันนะคะ
แม้จะเคยเหมือน ก็เปลี่ยนไปแล้ว
กับคำว่ารัก คำว่ารัก คำว่ารัก คำว่ารัก คำว่ารัก
ตึกตักตึกตัก ความรู้สึกมันเอ่อล้นออกมา
และมันไม่ใช่คำตอบที่ง่ายดาย
แม้จะเป็นตัวฉัน ที่ยังไม่สมบูรณ์แบบ
บางครั้งบางคราว อาจจะฟังดูใจร้ายไปบ้าง
แต่ฉันเองก็ไม่อยากจะหารห้าอีกแล้ว
ก็เพราะความรู้สึก ของฉันน่ะนะ..
อยากจะให้เธอมองมาที่ฉันคนเดียว
ต้องบอกมันออกไปเท่านั้น ใครเร็วใครได้นี่นา
ทั้งๆ ที่ไม่อยากจะให้มันเป็นแบบนี้แท้ๆ
แต่ก็ถูกดึงเข้าไปหาซะแล้วล่ะค่ะ
และมันจะเพิ่มขึ้นอีก นับจากนี้
มากขึ้นอีก มากขึ้นอีก มากขึ้นอีก มากขึ้นอีก มากขึ้นอีก
ตึกตักตึกตัก หัวใจมันเริ่มขยับเร็วขึ้นแล้ว
เธอจะรู้สึกถึงมันบ้างไหมนะ
ตั้งแต่เมื่อไรนะ ที่ความรู้สึกนี้
เวลาที่ตื่นเต้น ทุกๆ ครั้งเลยนะจริงๆ
ฉันได้เรียนรู้ อะไรเยอะเลย
ความรู้สึกที่เริ่มจะเปลี่ยนแปลงไป
ทุกๆ คนต่างก็มีสีที่ชอบแตกต่างกันไป
แต่ก็ถูกดึงดูดไปที่คนคนเดียวกัน
แต่ก็ได้พบรักกับคนคนเดียวกัน
นับตั้งแต่นั้นมาก็ไม่เคยลืมมันเลยนะ
แต่ถึงอย่างนั้น แฝดทั้งห้าคนก็ยังสำคัญที่สุด
และมันไม่ใช่ความรักที่ง่ายดาย
แม้จะเป็นรูปแบบที่ต้องหารห้า
ก็ยังจะรักกันได้หรือเปล่านะ
ตึกตักตึกตัก ความรู้สึกมันเอ่อล้นออกมา
และมันไม่ใช่คำตอบที่ง่ายดาย
แม้ฉันคนนี้ จะยังไม่สมบูรณ์แบบ
เวลาที่ตื่นเต้น ทุกๆ ครั้งเลยนะจริงๆ
ฉันได้เรียนรู้ อะไรเยอะเลย
ว่าพูดว่ารักออกไปจะได้ไหมนะ?