จู่ๆ ฟ้าก็ถล่มลงมาซะงั้น อา ไม่ได้พกร่มซะด้วย ไม่ชอบเลย
ไม่นึกเลยว่าท้องฟ้าก็มีความรู้สึกด้วยเหมือนกัน
ฤดูกาลที่กำลังเปลี่ยนไปแบบนี้ จะใส่ชุดอะไรดีนะ
ฤดูใบไม้ผลิกับฤดูใบไม้ร่วง มันหายไปไหนแล้วเนี่ย
หายใจไม่ออก ข้อมูลทั้งหลายมันถาโถมเข้ามา
มันวนเวียนไปหมดเลย นี่ฉันอยู่ที่ไหนแล้วล่ะ
ทั้งๆ ที่ ทั้งๆ ที่ ส่งเสียงลมหายใจดังขนาดนี้แล้วแท้ๆ
แต่แปลกจริงๆ ไม่ได้ยินเสียงตอบจากโลกใบนี้เลย
ยังไม่พอ ยังไม่พอ ยังไม่มีใครสักคนรับรู้เลย
ตะโกนออกไปด้วยเสียงที่ดูยึกยือแม้สภาพจะกล้ำกลืน
"เป็นแบบที่เคย" อะไรนั่น จะไปแสดงให้ใครดูกันล่ะ
คนบ้าแบบฉันก็คงทำได้แค่ร้องเพลงเท่านั้นแหละ
พ่นมันออกทั้งหมดเลยดีไหมนะ? ไปที่ดาวนั่น
ขั้นตอนเปลี่ยนเป็นน้ำอมฤตก็ดูราบรื่นดีแล้วนะ
เหลือเพียงแค่เล็บที่หักนั่นเท่านั้น
แต่ร่างกายขนาด 300 มม. นี่ มันกำลังกรีดร้องไม่หยุด
หลงวังวนอยู่ในเสียงดนตรีซะได้ ที่นี่คือโลกยังไงล่ะ
ไขว่คว้าได้แต่อากาศ อยากจะชกผืนฟ้านั่นเหลือเกิน
กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย ตัวฉันมันช่างไร้พลังเสียจริงๆ
แต่ถึงอย่างนั้น ด้วยมือนั่นแหละ ถ้าฉันดีดเจ้าเหล็กนี่ไป
จะต้องมีสักอย่างเปลี่ยนแปลงไป...ล่ะมั้งนะ
สว่างจ้า สว่างเกิน อย่าส่องสว่างถึงขนาดนั้นสิ
เดี๋ยวเงาที่ดูเชยๆ ของฉัน มันจะชัดเจนขึ้นกว่าเดิมน่ะสิ
แล้วทำไมมันถึงได้เร่าร้อนขึ้นขนาดนั้นนี่ล่ะ หยุดไม่อยู่แล้ว
คนบ้าแบบฉันก็คงทำได้แค่ร้องเพลงเท่านั้นแหละ
ก็บอกว่าดังเกินไปไง เจ้าหัวใจนี่
บนดาวเคราะห์สีฟ้านี่ มีฉันตัวคนเดียว
ได้ยินเสียงดนตรีมาก็ตั้งมากมาย
โคจรหมุนไปมา ไม่รู้ตั้งกี่พันล้านปี
แต่ขอแค่วินาทีเดียวก็พอ...อา
ก็ตัวฉัน ก็ตัวฉัน ก็เพราะฉันน่ะยืนอยู่ตรงนี้ไง
ตะโกนออกไปด้วยเสียงที่ดูยึกยือแม้สภาพจะกล้ำกลืน
อยากเป็นอะไรสักอย่าง อะไรสักอย่าง อะไรก็ได้ทั้งนั้น
คนบ้าแบบฉันก็คงทำได้แค่ร้องเพลงเท่านั้นแหละ
พ่นมันออกทั้งหมดเลยดีไหมนะ? ไปที่ดาวนั่น