ล้อรถไฟมันเริ่มที่หมุนออกไป
แล้วเธอก็กำลังนั่งอยู่บนนั้นแท้ๆ...
แต่ฉันที่มาถึงชานชะลาช้าไปไม่กี่วินาที
ก็ตามมาส่งเธอไม่ทันซะอย่างนั้น
ก็ได้ยินข่าวลือมาอยู่บ้างแหละว่า
ตัวเธอน่ะกำลังจะย้ายไปยังเมืองที่แสนไกล
แต่ไม่เคยจะคาดคิดเลยล่ะว่า
ถ้าหากฉันได้พูดบอกลาเธอแล้วละก็
เรียบเรียงความรู้สึกได้ถูกต้องครบถ้วนไหมนะ?
รถไฟสู่ความเป็นผู้ใหญ่ ที่ฉันยังไม่เคยได้นั่งมันนั้น
ระหว่างที่กำลังมองส่งมันไป
ความเจ็บปวดที่อยู่ข้างในหัวใจ
มันก็ได้สอนบางอย่างให้ได้รับรู้
ว่าการแยกจากที่มันทั้งน่าเศร้า
มันก็เหมือนการควานหาแสงสว่าง
เพื่อข้ามผ่านความเศร้าโศกนี้ไป
ในช่วงเวลาที่เสียงระฆังดังขึ้นนั้น
เธอได้หันหลังกลับมามองบ้างไหมนะ
เพราะว่าอนาคตที่เธอทิ้งไว้ที่นี่
มันกำลังฉุดรั้งเธอไว้อยู่นะ
ถ้าหากว่าเราสัญญากันไว้แล้วละก็
ตามมาส่งเธอได้ทันเวลาหรือเปล่านะ?
รถไฟสู่ความเป็นผู้ใหญ่ ที่เธอนั่งขึ้นไปคนเดียว
แต่ฉันก็ยังคงจะเป็นเหมือนอย่างเคย
คอยแต่เฝ้าภาวนาฝันอยู่เรื่อยไป
ก่อนที่วันที่ฉันจะได้ออกเดินทาง
จากที่แห่งนี้ที่ไม่เหลือใครอยู่แล้วนั้นจะมาถึง...
มันเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ฉันจะทำได้ในตอนนี้
กับช่วงเวลาวัยรุ่นที่แสนน่าผิดหวัง
ความรักมันชอบที่จบลงครึ่งๆ กลางๆ ตลอดเลย
วัยรุ่นน่ะมันเป็นช่วงเวลาที่เรายังอ่อนแอ
ชอบทำอะไรเหลือทิ้งไว้ตลอด
รถไฟสู่ความเป็นผู้ใหญ่ ที่ฉันยังไม่เคยได้นั่งมันนั้น
ระหว่างที่กำลังมองส่งมันไป
ความเจ็บปวดที่อยู่ข้างในหัวใจ
มันก็ได้สอนบางอย่างให้ได้รับรู้
ว่าการแยกจากที่มันทั้งน่าเศร้า
มันก็เหมือนการควานหาแสงสว่าง
เพื่อข้ามผ่านความเศร้าโศกนี้ไป