โลกใบนั้นที่เธอได้แสดงให้ผมเห็น
มันช่างสวยงามเหลือเกินเลยนะ
ดอกไม้ดอกนั้นที่เบ่งบานอยู่
มันคือสิ่งที่ผมไม่อาจจะเอื้อมไปถึง
ที่คอยเอาแต่หลบอยู่ภายใต้คำพูดนั้นเหี่ยวเฉาไป
ไม่อาจได้รับแสงแดดเลยสักครั้ง
เมื่อลองเทียบตัวเองกับคนรอบข้างแล้ว
ก็จมดิ่งอยู่กับการเกลียดตัวเอง
และหวาดกลัวขึ้นมา แต่ถึงอย่างนั้น
โลกใบนั้นที่เธอได้แสดงให้ผมเห็น
มันช่างสวยงามเหลือเกินเลยนะ
ราวกับว่าผมจะไม่ใช่ตัวผมอีกต่อไป
ในวันเวลาแบบนั้นก็มีสักอย่างที่ผมหลงรักอยู่
และก็ได้รู้จักความรักกับเธออีกครั้ง
ไม่รู้ทำไมถึงได้รู้สึกราวกับว่า
มันดูหายใจได้สบายขึ้นกว่าแต่ก่อนกันนะ
ทั้งเรื่องกังวลใจเล็กๆ น้อยๆ
ทั้งเสียงหัวใจที่เต้นรัวขึ้นเรื่อยๆ
มันก็คือเวทมนตร์ที่ทำให้ผมวิ่งไปข้างหน้าไง
โลกใบนั้นที่เธอได้แสดงให้ผมเห็น
มันช่างสวยงามเหลือเกินเลยนะ
ราวกับว่าผมจะไม่ใช่ตัวผมอีกต่อไป
ในวันเวลาแบบนั้นก็มีสักอย่างที่ผมหลงรักอยู่
ทุกอย่างที่ผมมีขอมอบให้เธอทั้งหมดเลย
"หันหนีจากตัวเองที่ทั้งอ่อนแอและว่างเปล่า
เอาแต่คอยมองดูแต่สิ่งที่อยากจะเห็นเท่านั้น
ก็เคยคิดนะว่าตัวเองตอนนั้นคือคนพิเศษ
ทั้งวันเวลาที่เคยคิดว่ามันจะเป็นเรื่องปกติ
แต่ตั้งแต่ที่ได้พบกับเธอเป็นต้นมานั้น
ผมก็รู้สึกราวกับมันเป็นเรื่องที่แสนพิเศษเลย
อาจจะฟังดูเกินจริงจนน่าขำเลยใช่ไหมล่ะ
ที่ทำให้ผมเป็นตัวผมอยู่ในทุกวันนี้น่ะ
ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเธอนะ คือเธอนั่นแหละ"
ที่บอกออกไปว่า "ขอบคุณ" อย่างตรงไปตรงมานั้น
ก็เพราะว่ามีรอยยิ้มของเธออยู่ข้างๆ นี่ไง
และที่ทำให้โลกของผมมันกว้างขึ้นตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้นั้น
ก็เพราะคำพูดของเธอมันทำให้ผมเปลี่ยนไป
โลกใบนั้นที่เธอได้แสดงให้ผมเห็น
จะไม่มีวันลืมเลือนมันเลยนะ
และแม้ว่าผมจะไม่ใช่ตัวผมอีกต่อไปแล้วก็ตาม
แต่ถ้าหากวันเวลาแบบนั้นจะมีเธออยู่ด้วยล่ะก็
ก็จะมีความรักของพวกเราตลอดไป