ที่เคยวาดฝันไว้เมื่อยามไร้เดียงสา
คอยเอาแต่วิ่งไล่ตามมาตลอด
อีกเดี๋ยว จะเริ่มมองไม่เห็นมากขึ้นเรื่อยๆ
ว่าที่ตรงนี้ก็คืออนาคตของฉันไง
จากตัวเลือกที่มีไม่รู้ตั้งเท่าไหร่
ก็แน่นอนแหละว่าเข้าใจมันดีตั้งแต่แรกเริ่มแล้ว
ว่าถ้าไม่ใช่สิ่งนี้คงไม่ใช่ตัวฉันแน่
เริ่มรู้สึกว่าไม่อยากจะแพ้ใครอื่น
ถึงแม้จะยากเย็นสักเพียงใด ก็จะคอยวิ่งไล่มันต่อไป
จะวันพรุ่งนี้ หรือวันต่อไปก็ตาม
บนโลกใบนี้ที่แบ่งแยกผู้แพ้กับผู้ชนะ
แค่ความชอบอย่างเดียวมันไปไม่รอดหรอก
ทุกอย่างคือผลลัพธ์และความสำเร็จ
เรื่องแบบนั้นฉันเข้าใจมันดี
แต่ว่านะ ก็เพราะว่าชอบไงล่ะ ดังนั้นจะไม่ยอมแพ้
คืนวันที่แสนสิ้นหวังแบบนี้มันจะต้อง
นำพาฉันไปยังจุดจบที่ปรารถนาเอาไว้แน่นอน
ก้าวขึ้นไปยืนบนเวทีที่เฝ้าคอยมานานนั่นสิ
หัวใจที่เริ่มเต้นแรงนั่นแหละ คือสัญญาณของความท้าทาย
จะสักกี่ครั้ง หรืออีกกี่ครั้ง
ไม่ว่าจะเป็นตัวเองคนไหน ก็จะข้ามผ่านมันให้ดู
สูดลมหายใจเฮือกใหญ่เข้าไปลึกๆ
แล้วลองเงยหน้ามองไปข้างหน้าอีกสักครั้ง
ก็จะคิดได้ทันทีเลยว่าคืนวันที่เต็มไปด้วยรอยแผลนั้น
มันได้นำพาตัวฉันให้มาอยู่ที่นี่ตอนนี้
ใช่แล้ว ทิวทัศน์ที่เคยมองเห็นอยู่ในความฝันนั้น
ตอนนี้มันอยู่ที่ตรงหน้านี่แล้วไงล่ะ
มีบางครั้งที่ทำได้แค่ยืนนิ่งให้กับความไม่ยุติธรรม
แต่คนอื่นเขาอยากจะพูดอะไรก็พูดไปเรื่อยอยู่แล้ว
จนเริ่มจะไม่เข้าใจตัวเองขึ้นมาเหมือนกัน
ว่าจะยังต่อสู้ต่อไปเพื่ออะไร
ในเวลาแบบนั้นน่ะ ก็ลองอีกสักครั้งสิ
ที่พูดแบบนั้น ที่คอยยื่นมือมาให้
ที่คอยต่อสู้เคียงข้างกันเรื่อยมา
มีเธอที่เป็นแบบนั้นอยู่ไง
ก้าวขึ้นไปยืนบนเวทีที่เฝ้าฝันตลอดมานั่นสิ
นึกย้อนภาพทุกอย่างที่เคยผ่านมาจนถึงตอนนี้
จะสักกี่ครั้ง หรืออีกกี่ครั้ง
สูดลมหายใจเฮือกใหญ่เข้าไปลึกๆ
แล้วลองค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาช้าๆ
ภาพตัวฉันในอนาคตที่เคยวาดฝันไว้นั่น
ก้าวขึ้นไปยืนบนเวทีที่เฝ้าคอยมานานนั่นสิ
ตอนนี้เสียงสัญญาณเริ่มต้นกำลังก้องกังวานอยู่
จะสักกี่ครั้ง หรืออีกกี่ครั้ง
ไม่ว่าจะเป็นตัวเองคนไหน ก็ข้ามผ่านมันได้แล้ว
สูดลมหายใจเฮือกใหญ่เข้าไปลึกๆ
แล้วลองเงยหน้ามองอย่างเงียบๆ ดู
ก็จะคิดได้ทันทีเลยว่า จนถึงตอนนี้ไม่ว่าช่วงเวลาไหน
มันก็ไม่เคยสูญเปล่าไปเลยสักครั้ง
ใช่แล้ว อนาคตที่เคยมองเห็นอยู่ในความฝันนั้น
ตอนนี้ฉันกำลังยืนอยู่ท่ามกลางมันไง
ใช่ ภาพของฉันในอนาคตที่เคยวาดฝัน
ไว้เมื่อยามไร้เดียงสา มันอยู่ที่ตรงนั้นแล้ว
ตอนนี้ คว้ามันไว้ได้แล้วแน่นอน