ท่ามกลางวันเวลาที่ผ่านเลยไป
แต่ก็ทำได้แค่ยิ้มแล้วมองภาพสองเราบนหน้าจอ
ยิ่งไม่อยากจะรู้มากเท่าไร
ก็ยิ่งรู้ซึ้งมันมากขึ้นทุกที
ทำได้แค่เพียงถูกวันเวลาที่ผ่านเลยไปกลืนกิน
ถึงแม้อย่างนั้นก็ยังจะอยากขอให้ได้พบกับเธออีกสักครั้ง
ฉันคนนี้ที่พยักหน้าและเชื่อมั่นในทุกคำพูดของเธอ
ถูกทิ้งอยู่ตรงนี้ให้วันเวลาผ่านไปเพียงลำพัง
อนาคตที่ควรจะมองเห็นมันด้วยกัน
ก็ลื่นหลุดจากช่องว่างระหว่างมือนี้ไปซะอย่างนั้น
ทั้งเศษเสี้ยวของวันเวลาที่ไม่อาจย้อนกลับไป
และทั้งการมีอยู่ของเธอนั้น
แม้จะตอนนี้เองฉันก็ยังคอยตามหามันอยู่
ยังคอยยื่นมือไปหาเราสองในวันนั้นอยู่เสมอเลย
ก็เป็นคนที่ขีดเส้นตรงนั้นเองแท้ๆ
เสแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น "ความเป็นจริง"
ไม่เห็นมี ไม่เห็นเลยสักนิด
ทั้งที่ฉันเองก็มองเห็นดอกไม้กำลังเบ่งบาน
หลากสีสันมากมายอยู่ที่อีกฟากของเส้นนั่น
ไม่รู้สึก ไม่รู้ตัวเลยสักนิด
ว่าได้ปิดประตูสู่หัวใจที่เหนื่อยล้าจนเต็มทนนั่นไปแล้ว
ก็เพราะที่ตรงนั้นมันเหลือแค่เพียงฉันคนเดียว
ที่ไม่มีความงดงามใดๆ อยู่เลย
ท้องฟ้าที่ฟ้าเกินไปจนแทบจะแสบตา
จะขอกลับไปมองดูภาพของมันเหมือนในวันนั้นอีกครั้ง
ตัวฉันคนนี้ที่เธอเคยบอกว่ารักคนนั้น
อยู่ในฝ่ามือนี้ที่ไม่เคยมีใครเคยได้เห็น
ตอนนี้เองก็ยังคงอยู่ในตัวฉันไม่เคยหายไป
ก็ยังมีภาพทิวทัศน์ที่แสนสดใสอยู่ในนั้น
เศษเสี้ยวของวันเวลาที่ไม่อาจย้อนกลับไปได้
สิ่งที่สะท้อนออกมาจากสิ่งนั้น
ก็คืออนาคตที่ยังไม่ได้เบ่งบานออกมา
และภาพวันเวลาที่เราสองเคยใช้มันร่วมกันนั้น
มันได้เชื่อมทั้งความรู้สึกที่ลืมไปแล้ว
กับอนาคตที่เราน่าจะเสียไปแล้วเข้าด้วยกันนะ
จะขอก้าวเดินต่อไป บนวันเวลาที่ไม่อาจย้อนกลับไปได้นี้
นับต่อแต่นี้ไป แม้ว่าจะไม่มีเธออยู่แล้วก็ตาม
ขอแค่เพียงลองโบกมือให้กับเราสองในวันนั้น
ก็จะเริ่มก้าวเดินไปแน่นอน