ได้พบพานเธอกับเมื่อครั้งสิบหก
และก็ได้พบพานกับความรักร้อยปีนี้
ใต้มวลหมู่กลีบซากุระมากมาย
ที่ร่วงหล่นโปรยปรายไม่ขาดสาย
เพราะว่าอยากพบ จึงได้รีบวิ่งออกมา
ไปบนเนินที่ลาดชัน และมีแสงแดดสาดส่อง
ที่มุมนั้นในสวนสาธารณะ เงาของสองเรานั้น
แม้ป่านนี้แล้วก็ไม่เคยเปลี่ยนไป
เธอกับฉันและ "วันที่ซากุระบาน"
มันได้ปลิวย้อนกลับมาพร้อมกับสายลม
ราวกับว่าเพิ่งจะได้ตื่นขึ้นมาจากความฝันที่แสนยาวนาน
ที่สุดปลายทางที่มองไปก็คือท้องฟ้าสีชมพู
ฉันเคยรักเธอนะ ฉันเคยรักเธอนะ
เธอที่แต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้มคนนั้น
มีเพียงฉันคนเดียวเท่านั้นที่ได้รู้จัก
กับที่ข้างๆ ด้านขวาที่แสนอ่อนโยนนั่นของเธอ
คำสัญญาใต้ต้นซากุระตอนนั้น
มันก็คือ "ปีหน้าก็มาที่นี่ด้วยกันอีกนะ"
แม้ว่าจะยืนยันมันไม่รู้ตั้งกี่ครั้งแล้วก็เถอะ
แต่ป่านนี้แล้วก็ยังไม่เคยเป็นจริงเลย
เธอกับฉันและ "วันที่ซากุระบาน"
มันก็ค่อยๆ ย้อนภาพวันวานมากับสายลม
เธอเองตอนนี้ก็มองที่ไหนสักที่อยู่เหมือนกันไหมนะ
มองหาท้องฟ้าสีชมพูเหมือนในวันนั้น
ในแต่ล่ะวันที่คอยเอาแต่วิ่งไล่ตาม
รอยเท้าทั้งหลายที่ได้สลักมันไว้
มันก็กลายเป็นสมบัติล้ำค่าที่ไม่อาจหาอะไรมาแทนได้
เธอกับฉันและ "วันที่ซากุระบาน"
มันได้ปลิวย้อนกลับมาพร้อมกับสายลม
ความรู้สึกทั้งหลายที่ไม่อาจอัดอั้นมันทะลักออกมา
เธอกับฉันและ "วันที่ซากุระบาน"
มันได้ปลิวย้อนกลับมาพร้อมกับสายลม
โอบกอดอนาคตนั่นที่ไม่เคยได้มองเห็นไว้
แล้วปลายทางที่มองไปก็จะเป็นท้องฟ้าสีชมพู