อยู่บนทางกลับบ้านที่แสนคุ้นเคย
เสียงเพลงที่ดังลั่นทะลุหูฟังออกมานั้น
ของเพียงเราสองที่เธอได้สอนให้ฉันได้รู้
ภายใต้แสงตะวันตกดินในวันนั้น
รูปใบนั้นที่ลองหยิบมาดูมันเริ่มขาดไปบ้างแล้ว
แต่มันก็ยังมีภาพด้านหลังของเธอชัดเจนอยู่เลย
ถ้าเพียงแค่ที่อีกฟากของเลนส์ที่กำลังส่องไปนี่
มันยังมีภาพของเธอสะท้อนอยู่ในนั้นแล้วละก็
หัวใจที่สดใสและเบิกบานมันจะยังอยู่ที่ตรงนี้
และก็จะคงยังไม่ปล่อยมือไปจากฉัน
อยู่บนเตียงนอนที่แอบหนาวเย็น
จะรวบรวมความรู้สึกเป็นหนึ่ง
แล้วถ่ายมันเก็บไว้ในภาพถ่ายหนึ่งใบได้?
แม้แต่หัวใจที่อบอุ่นเมื่อได้อยู่เคียงข้าง
ยามเมื่อค่ำคืนมาถึง มันก็ยังเหน็บหนาวขึ้นมาเลย
ตั้งแต่เมื่อไหร่นะที่ในแววตาของฉัน
มันมีเพียงคนเดียว มีแค่เธอในนั้น
ไม่ว่ามุมนั้นจะอยู่ไกลและเล็กเพียงแค่ไหน
ก็จะจ้องมองไปที่ตรงนั้นเสมอ
จะแผ่นหลังของเธอที่บิดขี้เกียจไปมา
หรือจะรอยยิ้มในยามที่เธอหันหลังกลับมามอง
ก็อยากจะเผามันทิ้งไปให้หมด ไม่ให้เหลือแม้แต่ชิ้นเดียว
ภาพที่สะท้อนอยู่ตรงกลางเลนส์นี้
อยากจะให้มันมีเพียงภาพเธอคนเดียวเท่านั้น
แม้มือจะสั่นเพียงใด ก็จะพยายาม
ภาพที่สะท้อนอยู่ในกลางแววตาของเธอ
มันเป็นภาพของใครคนไหนกันนะ?
ก็ขอให้สักวันภาพคืนวันที่เราสองหยอกล้อกันนี่
มันเป็นสีสันอยู่ในอัลบั้มเล่มนั้นก็พอ